تا جایی که حتی برخی افراد معلوم الحال نیز به عنوان سوال کننده و مدافع نهج البلاغه وارد میدان شدند.
ادعای ممنوعیت نهج البلاغه به قدری مبهم بود که منتشر کنندگان اظهارنظر مورد اشاره، هیچ منبعی دیگری برای اثبات ادعا مطرح نکردند و تنها به انتشار یک قول چند دقیقه ای اکتفا شد.
این ادعا در حالی مطرح شد که آرشیو رسانه ملی از طریق فضای مجازی در دسترس هست و برنامه های متعددی که درباره نهج البلاغه بوده قابل رویت است.
از سوی دیگر نهج البلاغه به عنوان یکی از منابع اصلی جلسات شورای فرهنگی رسانه ملی-که به صورت مدون برگزار میگردد- همواره مورد بهره برداری بوده و ارجاعات مختلفی برای برنامه سازی و استفاده از آن صورت میگیرد.
آنچه میبینید از سایه تا روشنای ادعای مبهم مطرح شده است.
گواردیولا چگونه برترین مربی تاریخ شد؟
خرید و فروش غیرقانونی انواع حیوانات و پرندگان کمیاب ادامه دارد